Hoxe, 17 de maio, a Academia de Enfermaría de Galicia súmase con orgullo á celebración do Día das Letras Galegas, unha xornada que dende 1963 instaurou a Real Academia Galega para honrar a aquelas persoas que, coa súa obra literaria ou co seu compromiso coa lingua, contribuíron a tecer a identidade dun pobo arredor dun idioma común, demostrando a capacidade que ten unha lingua de unir xentes baixo unha mesma identidade.
Neste 2026, a Real Academia Galega escolleu render homenaxe a Begoña Caamaño (Vigo, 14 de outubro de 1964 – Santiago de Compostela, 27 de outubro de 2014), escritora e xornalista que soubo conxugar coma poucas a palabra literaria coa palabra pública, sempre ao servizo da verdade e da nosa lingua.
Begoña Caamaño deixounos dúas novelas imprescindibles, nas que reescribiu con ollada propia e mirada feminina dous dos grandes mitos da cultura occidental: a Odisea e a lenda do rei Artur. Fíxoo dende o galego, demostrando que a nosa lingua é quen de albergar todas as historias do mundo, todas as voces silenciadas e todas as preguntas que aínda non atoparon resposta. A súa obra é un recordatorio de que a literatura tamén é unha forma de coidado: coidado da memoria, da palabra e das mulleres que foron escritas polos demais antes de poderse escribir a si mesmas.
Como xornalista, exerceu un oficio que hoxe, máis ca nunca, cómpre reivindicar. Tal e como sinala a propia Real Academia Galega, urxe «reconstruír o espazo dun xornalismo para a cidadanía, comprometido coa verdade e co uso do galego». Esa lección resoa con forza tamén no noso ámbito profesional, porque a enfermaría, igual que o bo xornalismo, sostense sobre a escoita atenta das persoas e das súas historias, o compromiso coa verdade aínda cando incomoda, e a coidadosa elección das palabras, sabendo que unha lingua propia tamén cura, acompaña e dignifica.
Dende a Academia de Enfermaría de Galicia reafirmamos hoxe o noso compromiso co galego como lingua dos coidados. Falar galego cos pacientes, escribir en galego, formar profesionais en galego e producir coñecemento científico en galego non é un xesto simbólico: é un acto profundamente terapéutico, porque devolve a cada persoa a dignidade da súa lingua materna nos momentos máis vulnerables da vida. Begoña Caamaño lembrounos que as palabras importan, e nós, profesionais da enfermaría, sabémolo ben: unha palabra dita a tempo, e na lingua propia, pode aliviar tanto coma un fármaco.